Παρασκευή, 20 Μαϊου 2011
Ένα μικρό δωματιάκι ζητάω και γω να βρίσκω την ησυχία μου που και που γιατί οι φωνές σας με κούρασαν. Ένα μικρό δωματιάκι μέσα στο μεγαλύτερο που από συνήθεια το λέμε ζωή. Διαφέρουν πολύ οι ζωές μας. Η δική μου έχει πολλά παράθυρα και κάθε μέρα χτίζω, ή μαλλον γκρεμίζω, και από ένα μικρό, ίσα να χωράει μια τρίχα από τα μαλλιά του ήλιου. Όταν μεγαλώσω αρκετά ελπίζω να γίνει μεγάλο και να μπορώ να δέχομαι ολόκληρη την κόμη του. Σίγουρα ο Ήλιος θα έχει μακρύ κατάξανθο μαλλί μέχρι το γόνατο περίπου. Η δική μου ζωούλα έχει και λιγάκι κρύο, γι αυτό κουρνιάζω τα βράδια στις γωνίες. Λεφτά για θέρμανση δε σπαταλάω. Λεφτά δε βγάζω. Μόνο μικρές τρύπες που μοιάζουν με παράθυρα γκρεμίζω. Μαρέσει πολύ να σας βλέπω να περνάτε από έξω. Μερικοί με λυπάστε, άλλοι με θαυμάζετε, άλλοι ούτε καν κοιτάτε. Ελάχιστοι χτυπάτε το τζαμάκι και μου χαρίζετε μια κουβέντα, ένα «γεια». Επισκέπτες δεν έρχεστε ποτέ. Υποθέτω πως κρυώνετε ή νομίζετε πως δε χωράτε. Θα σας το μαρτυρήσω, βέβαια, πως θαμαστε τόσο δα στριμωγμένοι, αλλά εμένα η γριά μου με μαθε πως χίλιοι καλοί χωράνε, και ποτέ ψέματα δεν άκουσα από τα χείλη της. Δε μαρέσει καθόλου όταν τρέχετε, τα γρήγορα βήματα με ξυπνούν απότομα. Μη βιάζεστε. Μισώ όταν φωνάζετε και θυμώνετε. Ακούστε. Σας παρακαλώ, μη μου δείχνετε με δάχτυλο σας, όσο κοντά κομμένα και καλλωπισμένα και αν είναι τα νύχια σας. Τη ψυχή μου τη θέλω καθαρή. Γι αυτό το ζητάω ένα το δωματιάκι και ας έχει ένα παραθυράκι που να κοιτάει την άλλη μεριά. Να βλέπει αγάπη και χαρά, και τον ήλιο όταν δύει. Να βρω και γω δυο φιλαράκια σαν εμένα, που σιχάθηκα το ψέμα σας. Δυο φιλαράκια με μάτια λαμπερά, πρόθυμα να κοντοσταθούν στα πόδια άγνωστων περαστικών με βήμα αργό, σχεδόν ποιητικό. Ένα μικρό δωματιάκι ζητάω και γω να βρίσκω την ησυχία μου που και που γιατί οι φωνές σας με κούρασαν.
Ένα μικρό δωματιάκι ζητάω και γω να βρίσκω την ησυχία μου που και που γιατί οι φωνές σας με κούρασαν. Ένα μικρό δωματιάκι μέσα στο μεγαλύτερο που από συνήθεια το λέμε ζωή. Διαφέρουν πολύ οι ζωές μας. Η δική μου έχει πολλά παράθυρα και κάθε μέρα χτίζω, ή μαλλον γκρεμίζω, και από ένα μικρό, ίσα να χωράει μια τρίχα από τα μαλλιά του ήλιου. Όταν μεγαλώσω αρκετά ελπίζω να γίνει μεγάλο και να μπορώ να δέχομαι ολόκληρη την κόμη του. Σίγουρα ο Ήλιος θα έχει μακρύ κατάξανθο μαλλί μέχρι το γόνατο περίπου. Η δική μου ζωούλα έχει και λιγάκι κρύο, γι αυτό κουρνιάζω τα βράδια στις γωνίες. Λεφτά για θέρμανση δε σπαταλάω. Λεφτά δε βγάζω. Μόνο μικρές τρύπες που μοιάζουν με παράθυρα γκρεμίζω. Μαρέσει πολύ να σας βλέπω να περνάτε από έξω. Μερικοί με λυπάστε, άλλοι με θαυμάζετε, άλλοι ούτε καν κοιτάτε. Ελάχιστοι χτυπάτε το τζαμάκι και μου χαρίζετε μια κουβέντα, ένα «γεια». Επισκέπτες δεν έρχεστε ποτέ. Υποθέτω πως κρυώνετε ή νομίζετε πως δε χωράτε. Θα σας το μαρτυρήσω, βέβαια, πως θαμαστε τόσο δα στριμωγμένοι, αλλά εμένα η γριά μου με μαθε πως χίλιοι καλοί χωράνε, και ποτέ ψέματα δεν άκουσα από τα χείλη της. Δε μαρέσει καθόλου όταν τρέχετε, τα γρήγορα βήματα με ξυπνούν απότομα. Μη βιάζεστε. Μισώ όταν φωνάζετε και θυμώνετε. Ακούστε. Σας παρακαλώ, μη μου δείχνετε με δάχτυλο σας, όσο κοντά κομμένα και καλλωπισμένα και αν είναι τα νύχια σας. Τη ψυχή μου τη θέλω καθαρή. Γι αυτό το ζητάω ένα το δωματιάκι και ας έχει ένα παραθυράκι που να κοιτάει την άλλη μεριά. Να βλέπει αγάπη και χαρά, και τον ήλιο όταν δύει. Να βρω και γω δυο φιλαράκια σαν εμένα, που σιχάθηκα το ψέμα σας. Δυο φιλαράκια με μάτια λαμπερά, πρόθυμα να κοντοσταθούν στα πόδια άγνωστων περαστικών με βήμα αργό, σχεδόν ποιητικό. Ένα μικρό δωματιάκι ζητάω και γω να βρίσκω την ησυχία μου που και που γιατί οι φωνές σας με κούρασαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου