Μόλις το βαρύ κρύο έκλεισε την πόρτα πίσω του, τα χιόνια έλιωσαν και η βρωμιά σου απλώθηκε παντού. Μια μυρωδιά διακριτή, μοναδική, από αυτές που σκαρφαλώνουν στο βαθύτερο του μυαλού και κατακλύζει ό,τι αφελώς ονομάσαμε ζωή. Η απόλυτη μικρότητα μας, στιγμή προς στιγμή, δε χάνει ευκαιρία να μας κάνει περήφανους. Η περηφάνια όμως, χάνεται με τον ήλιο και το καλοκαίρι εξατμίζεται. Την περασμένη άνοιξη, εκπαίδευσα το μελάνι μου για δηλητήριο, και τα νύχια μου ακόνισα ώρες πριν το ταξίδι που τελικα δεν θα κάνω ποτέ. Αγόρασα κονσέρβες συμπόνιας και συμπαράστασης με το ακριβότερο άρωμα παρουσίας με μόνο σκοπό να γεμίσω το κρανίο σου ενοχές. Το φύλλο, φίλο έκανα και προστάτη να φυλάγομαι από τις πάντα αργοπορημένες σκέψεις της αυτοκτονίας σου. Ακριβώς πάνω σ αυτή τη στιγμή της εσωτερικής πτώχευσης η επιλογή είναι σκληρή : τα σύνορα γκρεμίζονται ή τοίχοι υψώνονται στη θέση τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου