Σκοτώνοντας το φως

Όντα απόκοσμα, περπατούν και φέρουν την ευωδία της τέχνης, πανταχού ξένοι, παρατηρητές, με την παιδική αναζήτηση χαραγμένη αιώνια στο βλέμμα. Ξεχωριστή προέκταση της ύπαρξης τους, το όπλο τους, μαύρο και παγερό. Δολοφόνοι άριστοι, αναζητούν θηράματα παντού, σε έρωτες, σε πάθη, στο μίσος, στο κενό, στο σκοτάδι, στο άπλετο εξαγνιστικό φως. Όσο σκοτώνουν, τόσο χάνονται στο παρόν, και χαράσσονται στο σώμα της αιωνιότητας. Σφαίρες, δεν πουλάει κανείς, μόνο κόβουν κομμάτια από την ψυχή τους, τα σφυρηλατούν και οπλίζουν. Εστιάζουν - πυροβολούν - βαλσαμώνουν. Οι φωτογράφοι, εραστές με το άγνωστο, λάτρεις του αιώνιου, νεκροί στο παρόν. 

Μια φωτογραφία αρκεί, για να κάνει κανείς ένα μεγάλο ταξίδι. Μια φωτογραφία αρκεί για να τρέξουμε προς τα πίσω, σε εκείνες τις μυρωδιές, τους ήχους, να νιώσουμε και πάλι τη βροχή να μας ξεγυμνώνει ή τη μεγαλειότητα εκείνου το ανοιξιάτικου ήλιου. Μια φωτογραφία αρκεί για να υπερνικήσουμε την αδύναμη μνήμη μας, για να ξυπνήσουμε τα καλά θαμμένα συναισθήματα, τον παλιό μας εαυτό, έναν παλιό μας εαυτό. Εξωτικά τοπία, πόλεις, οικογένειες, ζευγάρια, πορτραίτα, στιγμές, στιγμές, στιγμές, πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Ένα κομμάτι χαρτί γεμάτο με  μια εικόνα, χίλιες λέξεις, εκατομμύρια σκέψεων, τη ζωή σε δύο διαστάσεις. Και πίσω από όλα αυτά, τα περίεργα τούτα ανθρωπάρια, οι φωτογράφοι. 

Οι φωτογράφοι, με το πέρας των χρόνων κατάφεραν να πάρουν τη μορφή ανθρώπου για να περνούν απαρατήρητοι. Κάποτε δεν υπήρχαν, ή καλύτερα δεν υπήρχαν ευνοϊκές συνθήκες για τη δημιουργία και επιβίωση τους. Σήμερα, εντούτοις, τα όπλα τα κάναμε ασήμαντα πολύχρωμα παιχνίδια,ι κανά να αποτυπώσουν μόνο φωτογραφίες άδειες, καμένες, με πρόσωπα γεμάτα pixel και αβεβαιότητα, στιγμές του τίποτα, κυριευμένες από την ανάγκη για επίδειξη. Σήμερα, όπλα αγοράζεις παντού, μα σφαίρες ξεχάσαμε να φτιάχνουμε, ή τρομάξαμε, και περιτριγυριστήκαμε από στιγμές μαχαιρωμένες και λιπόθυμες να κραυγάζουν για βοήθεια. Σήμερα, που όλοι βγάζουν φωτογραφίες, οι φωτογράφοι είναι υπό εξαφάνιση, κυκλοφορώντας βουτηγμένοι στο αίμα, γιατί το μόνο που έμαθαν να κάνουν είναι να εστιάζουν, να πυροβολούν, και να βαλσαμώνουν. Γιατί είναι οι μόνοι που ξέρουν, πως για να φυλακίσεις μια στιγμή, ένα κομμάτι ψυχής πρέπει να πεθάνει. 

Κοίτα τους, μίλα τους, άκουσέ τους, πλησίασέ τους, ερωτεύσου τους, μίσησε τους, παρατήρησέ τους, αγκάλιασέ τους, φώναξέ τους, φωτογράφισε τους, ξέχνα τους.